Είναι η δέκατη έβδομη χρονιά των αρχών του δέκατου όγδοου αιώνα. Ο ήλιος ανατέλλει πάνω από το Αιγαίο Πέλαγος, ενώ αγόρια μπαινοβγαίνουν στα ρηχά με την πειθαρχία των μυρμηγκιών, ψάχνοντας τα απομεινάρια ενός ναυαγίου. Μόλις χθες είχε βυθιστεί κάτω από το βάρος της πειρατικής μανίας, με το πλήρωμά του να το εγκαταλείπει στην τύχη του, φεύγοντας με τη ζωή του.
Το Αιγαίο δεν ήταν τότε μια ειρηνική παιδική χαρά, αλλά μια ταραγμένη σκακιέρα όπου η επιβίωση ανήκε στους πιο αιμοσταγείς και τους πιο τολμηρούς.
Τα αγόρια σταματούν, με τα μάτια τους στραμμένα σε ένα μοναχικό πλοίο που διέσχιζε τα κύματα πριν ρίξει άγκυρα. Το κύτος του, χτυπημένο και σημαδεμένο, έφερε την αξιοπρέπεια ενός πολεμιστή που είχε υπομείνει αμέτρητες μάχες και είχε ζήσει για να ψιθυρίζει τις ιστορίες τους, ενώ η θάλασσα είχε διεκδικήσει τους αντιπάλους του. Το πλήρωμά του κουβαλούσε τις δικές του ιστορίες, χαραγμένες στα μαλλιά που είχαν λερωθεί με αλάτι, στα κουρελιασμένα ρούχα τους, στο κενό βλέμμα των ανδρών που είχαν δώσει τα πάντα στην αδυσώπητη ζωή του νερού και του ατσαλιού.
Ο καπετάνιος τους, περισσότερο φυγάς παρά ήρωας, γνώριζε καλά αυτό το νησί. Επέστρεφε σε αυτό κάθε φορά που οι ώμοι του κουράζονταν πολύ από το σπαθί, κάθε φορά που η φωνή του βραχνούσε από την αδιάκοπη κραυγή της διαταγής. Για αυτόν, το νησί δεν ήταν απλώς μια γη, αλλά μια ερωμένη και ένα καταφύγιο. Ένα μέρος όπου κρυμμένοι όρμοι μπορούσαν να καταπιούν ολόκληρους στόλους, όπου στενά σοκάκια στριφογύριζαν και παραπλανούσαν τους στρατιώτες και τους κυνηγούς κεφαλών της αυτοκρατορίας, και όπου ασβεστωμένα παρεκκλήσια στέκονταν σαν σιωπηλοί φύλακες ενάντια στον άνεμο. Εδώ, έβρισκε καταφύγιο. Εδώ, για ένα διάστημα, ήταν ελεύθερος.
Για τους πειρατές του Αιγαίου, αυτό το νησί δεν ήταν απλώς χώμα και πέτρα.
Ήταν η ίδια η ελευθερία.
Και αιώνες αργότερα, ο κόσμος θα γνώριζε το όνομά του: Μύκονος.
Το νησί δεν έχασε το πνεύμα του με το πέρασμα των κουρσάρων. Απλώς μεταμορφώθηκε. Ο ίδιος λαβύρινθος από σοκάκια που κάποτε φιλοξενούσαν φυγάδες, τώρα φιλοξενεί γκαλερί και εκλεκτές μπουτίκ. Οι όρμοι που κάποτε κατάπιναν πλοία, τώρα αγκαλιάζουν βίλες που ξεχειλίζουν τις πισίνες υπερχείλισης στον ουρανό. Αυτό που κάποτε ήταν καταφύγιο για τους κυνηγημένους έγινε καταφύγιο για τους προνομιούχους, και οι ψίθυροι της απόδρασης μετατράπηκαν σε γέλια όσων έρχονται αναζητώντας ομορφιά, απόλαυση και ξεκούραση.
Η ιστορία της Μυκόνου είναι μια ιστορία ανθεκτικότητας. Οι κυκλαδίτικες μορφές της, οι λευκοί κύβοι που υψώνονται έντονα στο γαλάζιο, παραμένουν αμετάβλητες, κι όμως μέσα τους πάλλονται νέες ζωές: σπίτια από γυαλί και μάρμαρο, ιερά με ιδιωτικά γυμναστήρια και βεράντες όπου ο ίδιος ο ορίζοντας είναι αιχμάλωτος. Η σπανιότητα, κάποτε ο φόβος των πειρατών που έφευγαν από τους κυνηγούς τους, είναι τώρα η καλύτερη υπόσχεση του νησιού. Η γη είναι περιορισμένη και μαζί της έρχεται αποκλειστικότητα, κύρος και αξία πέρα από κάθε όριο.
Αυτό που κάποτε ήταν το καταφύγιο των πειρατών είναι τώρα το όνειρο του επενδυτή. Η Μύκονος προσφέρει αυτό που πάντα προσέφερε: καταφύγιο. Μόνο που τώρα, το καταφύγιο δεν είναι σκαλισμένο στη μυστικότητα και τον φόβο, αλλά στην κομψότητα, την ελευθερία και την κληρονομιά.
